ΒΟΥΒΟ ΦΙΛΜ ΤΟΥ 1899 ΑΠΟΚΤΑ ΧΡΩΜΑ

Το φιλμ βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και δείχνει δύο άτομα πάνω σε πλοίο εν μέσω άγριας θαλασσοταραχής. 

Στο φιλμ προστέθηκε ήχος και χρώμα σε 4K και 60 fps. 

Χωρίζεται σε δύο μέρη. 

Το 1ο μέρος είναι το επεξεργασμένο και το 2ο μέρος είναι το πρωτότυπο.

ΠΑΛΙΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ

Στην έκθεση μηχανημάτων κατασκευής «Weiach Historik 2022» στην Ελβετία, δημιουργήθηκε και παρουσιάστηκε ένα ιστορικό εργοτάξιο. Τα μηχανήματα αυτά, τέλεια συντηρημένα, χρησιμοποιούνταν από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι περίπου το 1950. Ακόμα και οι ενδυμασίες των χειριστών παραπέμπουν στα χρόνια εκείνα. 

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΣΤΗΝ ΕΓΧΡΩΜΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ

 Η μετάβαση στην έγχρωμη μετάδοση εικόνας έγινε το 1967 στο κανάλι 2 της Αϊόβα. Ο δημοσιογράφος σηκώνεται από τη θέση του, πηγαίνει στο διπλανό στούντιο και συνεχίζει τις ειδήσεις του έχοντας μπροστά του τη νέα κάμερα.

1940 - 2020: ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΖΕΙ...

 Ένα συγκινητικό βίντεο για την επέτειο των 80 χρόνων από το Έπος του '40 δημιούργησε η Ομάδα Αναβίωσης Ελληνικού Στρατού 1940.

Με κεντρικό μήνυμα «Μην Αφήνεις την Ιστορία να ξεθωριάζει… Δίδαξέ την στα παιδιά σου! 80 χρόνια από το έπος του '40», η Ομάδα Αναβίωσης Ελληνικού Στρατού 1940 και ο Ηλίας Περγαντής ετοίμασαν ένα βίντεο που συγκινεί.

Σε αυτό εμφανίζονται Έλληνες στρατιώτες του '40, με τις παραδοσιακές τους στολές, να περιδιαβαίνουν τους δρόμους της Αθήνας, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους σύγχρονους Έλληνες. Οι στρατιώτες που θυσίασαν ακόμη και τη ζωή τους για την ελευθερία και την πατρίδα, επισκέπτονται σημαντικά μνημεία του Ελληνισμού, διασχίζουν πολύβουους δρόμους, γεμάτους γκράφιτι, περνούν μπροστά από άστεγους, ξαφνιάζονται από τις selfies νεαρών κοριτσιών και μοιάζουν σαν να αναλογίζονται τις αξίες και τα ιδανικά για τα οποία πολέμησαν με τόση γενναιότητα.

Να σημειωθεί ότι η ιδέα για την ιστορική αυτή αναβίωση ωρίμασε το 2012 και η Ομάδα Ιστορικής Αναβίωσης ΕΣ, που αποτελείται από 12 άτομα, ξεκίνησε έρευνα για την απόκτηση της γνώσης των υλικών που χρησιμοποιούσε ο Ελληνικός Στρατός κατά τη συγκεκριμένη περίοδο.

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

ΤΟ ΚΡΕΜΑΣΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ ΒΟΥΠΕΡΤΑΛ

 Το Wuppertaler Schwebebahn, όπως είναι το όνομά του, είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές κατασκευές της πρώιμης βιομηχανικής εποχής. 

Σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον μηχανικό Anton von Rieppel, περίπου το 1890 και τέθηκε σε λειτουργία το 1901 διανύοντας μια διαδρομή 13 χιλιομέτρων. Η εναέριες ράγες στηρίζονται σε μια μεταλλική κατασκευή που διατηρεί τα βαγόνια σε ύψος 8-12 μέτρα από το έδαφος. Μπορεί να μεταφέρει 130 επιβάτες με ταχύτητα 60 km/h.

Κατάφερε να παραμείνει σε λειτουργία, σε πείσμα των καιρών και να επιζήσει από 2 Παγκοσμίους Πολέμους. Μετά τις τελευταίες επεμβάσεις εκσυγχρονισμού των γραμμών και των σταθμών αποτελεί εκτός από εντυπωσιακό ιστορικό επίτευγμα μηχανικής και ένα άνετο μέσο μεταφοράς.

Τα πλάνα του βίντεο είναι από κινηματογράφηση του 1902.

ΠΗΓΗ: https://perierga.gr/

Υπάρχει και σε έγχρωμη έκδοση με χρονοκαθυστέρηση για περισσότερο ρεαλισμό.

35 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ (1908-19012

"Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΞΕΡΞΗ - ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΟΥ

Σε μία από αυτές τις κορυφές του όρους Αιγάλεω ο Ξέρξης παρακολούθησε την ναυμαχία της Σαλαμίνας, με τους σημερινούς κατοίκους του Περάματος να αποκαλούν αυτή την τοποθεσία ως «ο Θρόνος του Ξέρξη».

Κατά την αρχαιότητα η περιοχή του Περάματος είχε την ονομασία Αμφιάλη. Σε μία από τις κορυφές του όρους Αιγάλεω που εντάσσονται στο Δήμο Περάματος, θεωρείται πως βρισκόταν η θέση από την οποία ο Πέρσης αυτοκράτορας Ξέρξης παρακολούθησε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480π.Χ.

Ο Ξέρξης από εκεί, είδε 300 από τα πλοία του να βουλιάζουν και χιλιάδες άνδρες του να πνίγονται στα νερά του Σαρωνικού. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτέλεσε την σημαντικότερη σύγκρουση και την αρχή του τέλους της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: https://www.cnn.gr/news/ellada/story

Δείτε τα εντυπωσιακά εναέρια πλάνα της ομάδας Up Drones:

Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΤΟ 1911 ΜΕ ΧΡΩΜΑ

Η ταινία γυρίστηκε τρία χρόνια πριν από την έναρξη του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου και σ΄ αυτήν καταγράφηκε η καθημερινή ζωή της πόλης, η σχετικά άναρχη οδική κυκλοφορία και οι άνθρωποι που πηγαίνουν στις δουλειές τους, οι περισσότεροι εκ των οποίων φορούν καπέλα.  

Από τις αρχές του 1900 βλέπουμε τη Νέα Υόρκη να αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς. Ο πληθυσμός της πόλης αυξάνεται από την εισροή μεταναστών που φτάνουν καθημερινά από το νησί υποδοχής Ellis και οι ουρανοξύστες ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Πολλοί από αυτούς δε, ήταν οι πιο ψηλοί στον κόσμο την εποχή εκείνη.  

Αλλά και η νέα τεχνολογία, όπως τα αυτοκίνητα και τα τρένα που κινούνταν σε υπερυψωμένες γραμμές, κατέστησαν την πόλη πιο προσιτή από ποτέ. 

Ορισμένα αξιοθέατα που μπορείτε να αναγνωρίσετε από το βίντεο είναι: Το κτίριο Flatiron (χτισμένο το 1902),  το  Άγαλμα της Ελευθερίας,  το κτίριο New York Herald (δεν υπάρχει πια),  το λιμάνι της Νέας Υόρκης και η γέφυρα του Μπρούκλιν.

Το βίντεο είναι χρωματισμένο από τον ταλαντούχο Ignacio López-Francos.

ΠΑΡΙΣΙ 1900-1914

Ταξίδι στον χρόνο μέσα από ένα φιλμ πλήρως αποκατεστημένο και χρωματισμένο που μας δείχνει το πολύβουο Παρίσι μεταξύ των ετών 1900 - 1914.

ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Ένα ιστορικό βίντεο ανακάλυψε ο φοιτητής Ιστορίας Πάνος Σωτηρίου, μετά από έρευνα που πραγματοποίησε στις συλλογές του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας.

Το βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, δείχνει τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης της Χάγης να κινηματογραφεί έναν λόγο στα αγγλικά. Το βίντεο με τον Βενιζέλο να μιλάει αγγλικά αποτελεί από μόνο του ένα τρομερό οπτικοακουστικό τεκμήριο. Αυτό όμως που το κάνει ιστορικό είναι πως στο τέλος του ο Βενιζέλος χάνει τα λόγια του, περίπου σαν σαρδάμ, ξεκαρδίζεται στα γέλια και φαίνεται να λέει κάτι στον άνθρωπο πίσω από την κινηματογραφική μηχανή.

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟ-ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΣΕ 3D

Mια μοναδική ψηφιακή απεικόνιση, έργο της 16ης Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, μας γυρίζει σχεδόν δύο χιλιετίες πίσω. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, παρουσιάζει τη Θεσσαλονίκη της Ρωμαϊκής και της πρωτο-βυζαντινής εποχής, με τα εντυπωσιακά μνημεία που σώζονται μέχρι σήμερα.

ΠΑΡΙΣΙ 1896-1900

Ένα σπάνιο βίντεο γυρισμένο στους δρόμους του Παρισιού από το 1896 ως το 1900.

Η ροή της ταινίας προσαρμόστηκε ώστε οι κινήσεις να φαίνονται φυσικές και προστέθηκε ήχος για τη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας.

Στο Παρίσι κατά την Belle Époque περίοδο έγιναν  τρεις πλούσιες  εκθέσεις  (1878, 1889, 1900) που έφεραν εκατομμύρια επισκέπτες προκειμένου να δουν τις τελευταίες καινοτομίες στο εμπόριο, την τέχνη και την τεχνολογία.

0:08 - Notre-Dame Cathedral (1896) 0:58 - Alma Bridge (1900) 1:37 - Avenue des Champs-Élysées (1899) 2:33 - Place de la Concorde (1897) 3:24 - Passing of a fire brigade (1897) 3:58 - Tuileries Garden (1896) 4:48 - Moving walkway at the Paris Exposition (1900) 5:24 - The Eiffel Tower from the Rives de la Seine à Paris (1897)

ΟΙ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ 1964

«Η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του»

(Επιτύμβια επιγραφή πάνω στην ελληνική στήλη του Μαουτχάουζεν)

Το 2014, με την ευκαιρία συμπλήρωσης 50 χρόνων από τις απελάσεις του Ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1964-2014) το «Σωματείο Ελλήνων Υπηκόων Απελαθέντων εκ Τουρκίας», προχώρησε στην παραγωγή ενός συγκινητικού ντοκιμαντέρ με τίτλο «50 χρόνια από τις απελάσεις των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης», διάρκειας 22 λεπτών.

Το ντοκιμαντέρ εξηγεί το ιστορικό πλαίσιο της εποχής σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο, την ύπουλη μεθόδευση και την ψυχρή εφαρμογή της αιφνιδιαστικής εξόντωσης 40.000 Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες με «όπλο» τις απελάσεις – ένα απάνθρωπο και αποκρουστικό σχέδιο που έθεσε σε εφαρμογή η Τουρκική κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού τον Μάρτιο του 1964.

Από τις 27 Μαΐου 2018, το ντοκιμαντέρ προβάλλεται ελεύθερα πλέον στο YouTube.

Δείτε ακόμη:

Ο Διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη (Σεπτεμβριανά )

(από παλαιότερη εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη στον τηλεοπτικό σταθμό  ΑΛΦΑ, «Το Κουτί Της Πανδώρας»).

Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΤΟ 1911

Παλιά ταινία της Νέας Υόρκης το 1911.

Η ροή της ταινίας προσαρμόστηκε ώστε οι κινήσεις να φαίνονται φυσικές και προστέθηκε ήχος για τη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας. Οι λήψεις έγιναν από την σουηδική κινηματογραφική εταιρεία  Svenska Biografteatern (1907 - 1919), κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Αμερική.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Έγχρωμο βίντεο από την τελευταία μάχη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, όταν οι Σοβιετικοί μπήκαν στο Βερολίνο και σήκωσαν την κόκκινη σημαία.

Ηλικιωμένους και αμούστακα παιδιά στρατολόγησε ο Χίτλερ προκειμένου να υλοποιήσει τα παρανοϊκά του σχέδια. Σοκάρει η εικόνα του αιχμάλωτου αμούστακου Γερμανού στρατιώτη που είναι έτοιμος να κλάψει.

Στις 8 Μαίου 1945, στις 3 μ.μ. ώρα Ελλάδας, αναγγελλόταν επισήμως η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας του Χίτλερ. Την επομένη, 43 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα στο Βερολίνο υπογραφόταν η ιστορική «Πράξη Συνθηκολόγησης» του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μαύρες σελίδες της ιστορίας που δεν πρέπει να ξαναζήσει ο κόσμος.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΝΕΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Μετά την ευρεία συζήτηση που έχει ανοίξει για το αν η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε από την ομάδα "Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης" στο facebook, απεικονίζει  τη Θεσσαλονίκη κατά τη δεκαετία του 1860, άλλη μια φωτογραφία κυκλοφόρησε ανοίγοντας νέο κύκλο διαλόγου.

Πρόκειται για την παρακάτω εικόνα, η οποία, σύμφωνα με τους ανθρώπους που τη δημοσίευσαν, τραβήχτηκε από το ύψος της σημερινής Πλατείας Ελευθερίας, με τον Λευκό Πύργο με το περιτείχιό του να φαίνονται στο βάθος.

Tο κείμενο που συνοδεύει την ανάρτηση είναι του Μηνά Δεστιλιάρη και αναφέρει τα εξής:

"Τελικά ότι δεν είδαμε για χρόνια ολόκληρα τα βλέπουμε μέσα σε λίγες ημέρες !! Μια φωτογραφία των τειχών της Θεσσαλονίκης, με τον Λευκό Πύργο στο βάθος, από την αντίθετη πλευρά που τραβήχτηκε η φωτογραφία που γνωστοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες.

Η φωτογραφία είναι από το χρονολόγιο του φίλου Alexandros Giannios και του την έστειλε ο φίλος του Bill Plaster (https://www.facebook.com/bill.plaster.12).

Από εκεί και πέρα είναι άγνωστο προς το παρόν, το που ανήκει και αν έχει πνευματικά δικαιώματα. Φυσικά η ανάρτηση της γίνεται αποκλειστικά και μόνο για την προαγωγή της γνώσης εκείνης της περιόδου".

ΠΗΓΗ: http://www.thestival.gr/

ΣΠΑΝΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΑΛΑΣΣΙΑ ΤΕΙΧΗ

Εντυπωσιάζει η εικόνα της Θεσσαλονίκης με τείχη από το 1860 που κάνει τον γύρο του διαδικτύου

   Η πρωτότυπη φωτογραφία

Για να μπείτε στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας και να δείτε την φωτογραφία πατήστε ΕΔΩ.

Τη φωτογραφία δημοσίευσε ο Ζαχαρίας Σεμερτζίδης, στην ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης», σημειώνοντας ότι πρόκειται για ιστορική λήψη, καθώς είναι το πρώτο φωτογραφικό ντοκουμέντο που εμφανίζει την πόλη όπως ήταν πριν από την κατεδάφιση του τείχους.

Η φωτογραφία, όπως αναφέρει, απεικονίζει τη Θεσσαλονίκη το 1860, λίγα χρόνια πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους της πόλης.

Ο κ. Σεμερτζίδης έγραψε συγκεκριμένα:
«Η μοναδική μέχρι σήμερα φωτογραφική αποτύπωση της παραλίας της Θεσσαλονίκης πριν από την κατεδάφιση του παραθαλάσσιου τείχους. Χρονολογία κατά προσέγγιση στα μέσα της δεκαετίας του 1860, οπωσδήποτε πριν το 1867.
Μια ιστορική λήψη για την οποία όλοι εμείς στις Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης αισθανόμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι που έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε να σχολιάσουμε και να την κάνουμε γνωστή στα μέλη μας και σε όλους όσους ενδιαφέρονται για το παρελθόν της πόλης μας».

Η φωτογραφία εντοπίστηκε στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας

Σύμφωνα με τους διαχειριστές της σελίδας, το φωτογραφικό ντοκουμέντο εντοπίστηκε στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Levéltár) και περιλαμβάνεται σε άλμπουμ με τίτλο «Κωνσταντινούπολη» το οποίο δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1860 από τους διάσημους Αρμενικής καταγωγής φωτογράφους αδελφούς Αμπντουλάχ.

Τo άλμπουμ δεν φέρει ημερομηνία, ούτε τα ονόματα των δημιουργών του, ενώ το περιεχόμενο των φωτογραφιών αναφέρεται εν συντομία στα γαλλικά. Ξέρουμε ωστόσο ότι τόσο αυτό, όσο και ένα δεύτερο, επίσης των αδελφών Αμπντουλλάχ στάλθηκαν το 1867 στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, όπου αποκόμισαν μεγάλη αναγνώριση. 

Το πιθανότερο είναι ότι οι φωτογραφήσεις και τα άλμπουμ έγιναν κατόπιν επιθυμίας της Οθωμανικής κυβέρνησης προκειμένου να προβληθεί η αυτοκρατορία στο εξωτερικό. Το άλμπουμ ανήκε αρχικά στην οικογένεια Festetics, μελών της υψηλής Αυστοουγγρικής αριστοκρατίας με καταγωγή την Κροατία.
Θεωρείται ότι η οικογένεια Festetics το αγόρασε το 1867 στη Γαλλία, στη διάρκεια αυτής της έκθεσης. Αφού παρέμεινε επί πολλές δεκαετίες κτήμα της οικογένειας Festetics, σήμερα ανήκει στα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας.

Πρόκειται πραγματικά για τη Θεσσαλονίκη;

Η φωτογραφία απέσπασε χιλιάδες likes, ενώ κοινοποιήθηκε και από εκατοντάδες χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ως ένα μοναδικής αξίας φωτογραφικό ντουκουμέντο. Ωστόσο, δεν ήταν λίγοι και οι χρήστες που εξέφρασαν αμφιβολίες για το αν όντως πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη. 

Ένας από τους ανθρώπους που εξέφρασαν αμφιβολίες για το αν η φωτογραφία απεικονίζει την πόλη της Θεσσαλονίκης ήταν και ο Ευάγγελος Χεκίμογλου, ένας από τους πιο γνωστούς ερευνητές της κοινωνικής και γεωγραφικής ιστορίας της πόλης.

Ο κ. Χεκίμογλου έγραψε στο προφίλ του στο Facebook:

«Εξέτασα στην ιστοσελίδα των Κρατικών Αρχείων της Ουγγαρίας τη φωτογραφία που δημοσίευσε χτες η Ομάδα των Παλαιών Φωτογραφιών της Θεσσαλονίκης (κ. Σεμερτζίδης) και εκφράζω τις αμφιβολίες μου ότι πρόκειται για τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να μπορώ να το αποκλείσω αυτή τη στιγμή. 

Οι λόγοι που επικαλούμαι είναι καταρχάς δύο:
α) Δεν υπάρχει ίχνος της Αγίας Σοφίας και του Kara Ali cami’i.
β) Δεν έχουμε άλλες λήψεις των freres Αbdullah από τη Θεσσαλονίκη. 

Προτείνω ένα workshop για τη συζήτηση του θέματος. 

Σπεύδω να αποδομήσω εξαρχής το επιχείρημα που προβλήθηκε για ομοιότητα με τον ζωγραφικό πίνακα Sulucca, ο οποίος δεν είναι φωτογραφία (ενδέχεται να περιέχει φανταστικά στοιχεία) και τον οποίον δεν έχει δει κανείς εν πρωτοτύπω.
Η δημόσια χρήση του (πέραν της δημοσιεύσεως σε οπισθόφυλλο ποιητικού βιβλίου) έγινε για πρώτη φορά το 1995, όχι όμως με την έννοια του αποδεικτικού στοιχείου. Τα συγχαρητήριά μου, όπως και να 'χει, στην Ομάδα των Παλαιών Φωτογραφιών και τον κ. Σεμερτζίδη προσωπικά.
Σημασία έχει η συσσωρευτική ερευνητική δουλειά κι όχι το συμπέρασμα, που αλλάζει ανάλογα με τις γνώσεις μας».

 

Συνεισφέροντας στη συζήτηση, ο ζωγράφος και ερασιτέχνης ερευνητής, μέλος της σελίδας «Παλιές Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης», Αθανάσιος Νικόπουλος, έγραψε από την πλευρά του:

«Η μοναδική αυτή φωτογραφία που ξεφεύγει από οτιδήποτε ανάλογο μας προσφέρει η μέχρι τώρα εμπειρία για την παλιότερη μορφή της πόλης, εγείρει πλήθος ιστορικά θέματα και ζητήματα ερμηνείας με πρώτο από όλα αυτό της ταύτισής της με τη Θεσσαλονίκη –γιατί δεν θα ήταν η πρώτη φορά που μια λεζάντα ή η γνώμη ενός μουσείου αποδεικνύονται παραπλανητικά.

Εντοπίσαμε με προσεκτική έρευνα, πέρα από τα γενικά στοιχεία (όπως πχ. το Μπεχτσινάρ) έναν ικανοποιητικό αριθμό από σημεία που μας επιτρέπουν να είμαστε βέβαιοι για το ότι είναι πράγματι η Θεσσαλονίκη, ειδωμένη από το ύψος του Λευκού Πύργου –αν και το πλάνο αρχίζει πιο δυτικά, κάπου στο ενδιάμεσο προς τη σημερινή περιοχή της Μητρόπολης. 

Εδώ τρία παραδείγματα σύγκρισης, αρχικά (1) η μορφή των ορεινών όγκων προς τα βορειοδυτικά, κατόπιν (2) η περιοχή του Μεβλαχανέ με το χαρακτηριστικό τεράστιο κυπαρίσσι και τέλος (3) το σύμπλεγμα Ληταίας Πύλης μέχρι, αριστερά, το μιναρέ των Αγίων Αποστόλων. Και έπεται συνέχεια, δεδομένου ότι για ένα τέτοιο ανατρεπτικό εύρημα η συζήτηση μόλις τώρα αρχίζει...».

ΠΗΓΗ: http://www.iefimerida.gr/

Τη γνώμη αυτή ενστερνίζεται και ο Γιάννης Επαμεινώνδας, διευθυντής του Πολιτιστικού Κέντρου Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ, ο οποίος μάλιστα έχει αναρτήσει πάνω στην εικόνα σχεδιάγραμμα που δείχνει στη φωτογραφία κάποια τοπόσημα της τότε Θεσσαλονίκης και ο οποίος πιστεύει ακράδαντα ότι είναι πολύ περισσότερα τα στοιχεία που συνηγορούν στην άποψη ότι είναι η Θεσσαλονίκη παρά ότι δεν είναι.

ΟΙ ΣΤΥΛΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ - Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ - ΠΩΣ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 104 ΚΟΛΟΝΕΣ ΠΟΥ ΖΥΓΙΖΑΝ 364 ΤΟΝΟΥΣ

 Ήταν ο μεγαλύτερος ναός της Ελλάδας στα ελληνιστικά και τα ρωμαϊκά χρόνια. Όμως ο ναός του Ολύμπιου Δία είχε ήδη ξεκινήσει να χτίζεται το 515 π.Χ. από τον εγγονό του Πεισίστρατου, τον Πεισίστρατο τον νεότερο. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ο Πεισίστρατος ξεκίνησε την ανέγερση του ναού ακολουθώντας τη γνωστή τακτική πολλών άλλων τυράννων, οι οποίοι κρατούσαν τον πληθυσμό απασχολημένο, ώστε να μην εξεγείρεται ενάντια στη σκληρή διακυβέρνηση.

Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία όμως, τον ναό είχε θεμελιώσει ο Δευκαλίωνας, ο γενάρχης των Ελλήνων, για να τιμήσει το Δία που τον έσωσε από τον κατακλυσμό.

 Με την πτώση της τυραννίας του Πεισίστρατου, η ανέγερση του ναού διακόπηκε. Λέγεται μάλιστα, ότι κομμάτια του χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστεί το τείχος του Θεμιστοκλή, γύρω στα 479 π.Χ....

 Πολλοί προσπάθησαν να συνεχίσουν την ανοικοδόμηση του ναού, όπως ο Αντίοχος Δ’ βασιλιάς της Συρίας και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος. Τελικά όμως, ο ναός του Ολυμπίου Διός αποπερατώθηκε το 132 μ.Χ. από τον Αδριανό ο οποίος ήρθε στην Αθήνα το 124 μ.Χ., έγινε Αθηναίος Πολίτης και έκανε πολλά σημαντικά έργα για την πόλη. Σε ένα τείχος που χώριζε τη νέα από την παλιά Αθήνα της εποχής, εκεί κοντά, έχτισε και τη γνωστή Πύλη που πήρε το όνομά του.

Στην τελική του μορφή, ο ναός του Ολυμπίου Διός είναι φτιαγμένος από πεντελικό μάρμαρο. Ο ρυθμός του είναι Κορινθιακός. Το μήκος του ξεπερνά τα 100 μέτρα και το πλάτος του τα 40.

Όσο για τις περίφημες κολόνες του, συνολικά ήταν 104. Είχαν ύψος 17 μέτρα και διάμετρο 2,6 μέτρα ενώ καθεμιά ζύγιζε 364 τόνους!... 

Από το 500 μ.Χ. ο ναός σταδιακά ερειπώθηκε και οι κολόνες άρχισαν να πέφτουν. Μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα όρθιες στέκονταν μόλις 16. Όμως μια φοβερή καταιγίδα το 1852 έριξε άλλη μία, η οποία κείται στην ίδια θέση μέχρι σήμερα...

Η νύχτα που η θεομηνία έριξε τον στύλο στο ναό του Ολυμπίου Διός... Τα καφενεία και τα τραπεζάκια που έστησαν δίπλα του!

Τη νύχτα της 14ης Οκτωβρίου του 1852, η τότε μικρή Αθήνα έζησε εφιαλτικές στιγμές. Οι ισχυρές καταιγίδες και οι θυελλώδεις άνεμοι έκαναν τους Αθηναίους να κλειστούν έντρομοι στα σπίτια τους...

Πολλοί δρόμοι, κατοικίες και καλλιέργειες πλημμύρισαν, δέντρα ξεριζώθηκαν και χαμόσπιτα έπεσαν. Το ίδιο συνέβη επίσης και σε άλλες επαρχιακές περιοχές...

Η θεομηνία όμως συνοδεύτηκε και από δύο ισχυρούς σεισμούς, που έκαναν τους κατοίκους να νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου.... 

Το πρωί της επόμενης ημέρας όμως, οι Αθηναίοι μιλούσαν για μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές που είχαν δει ποτέ και έκαναν λόγο για «εθνικόν δυστύχημα». Ένας από τους 16 στύλους του ναού του Ολυμπίου Διός που είχαν σταθεί όρθιες στο πέρασμα των αιώνων, έπεσε και τεμαχίστηκε σε 18 κομμάτια...

Η εφημερίδα Αιών έγραφε:

«Αλλά το λυπηρότερον πάντων δυστύχημα συνέβη η κατά γραμμήν ευθείαν κατάπτωσις μιας κολοσσιαίας στήλης του ναού του Ολυμπίου Διός. Είδομεν πρηνή τον γίγαντα τούτον αιώνων είκοσι δύο, φέροντα 18 σπονδύλους παμμεγέθεις και ησθάνθημεν τι δύναται η δύναμις του Θεού, ενεργούσα είτε φυσικώς, είτε ηθικώς. Η στήλη αύτη είναι η μεσαία των εις των εις διαστημάτων αποκεχωρισμένων τριών στηλών εκ της κεφαλίδος του ναού του Ολυμπίου Διός»... 

Τα επόμενα χρόνια πάντως, ο πεσμένος στύλος αποτέλεσε σημείο ενδιαφέροντος για τους περιηγητές. Όταν περνούσαν από την περιοχή για να θαυμάσουν την Πύλη του Αδριανού και το Ναό του Ολυμπίου Διός, δεν παρέλειπαν να σκαρφαλώνουν στα κομμάτια της πεσμένης κολόνας και να φωτογραφίζονται καμαρωτοί.

Στην παλιά Αθήνα οι στήλες αποτελούσαν ανέκαθεν σημείο συνάντησης ερωτευμένων, περιπάτου, άθλησης και πολιτικών συγκεντρώσεων.

Ο αρχαιολογικός χώρος ήταν αφύλακτος και στα οθωνικά χρόνια οι Αθηναίοι πήγαιναν ως εκεί για να πιουν τον καφέ τους... 

Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι εφημερίδες, οι αρχαιολόγοι και οι διανοούμενοι διαμαρτύρονταν για τα καφενεία και τα ζυθοπωλεία (μπυραρίες) που λειτουργούσαν εκεί, προς την πλευρά της λεωφόρου Συγγρού. Οι καφετζήδες έστηναν τραπέζια ακόμη και πάνω στην πεσμένη κολόνα... 

«Επί του αρχαίου τοιχώματος έχει εγκατασταθεί ένα οικτρόν θέατρον ενώ εις τα πέριξ έχουν σφηνωθεί διάφορα ζυθοπωλεία και κέντρα τρίτης και τέταρτης τάξεως. Απορούμε πως η αρμοδία αρχή εχορήγησε τα σχετικάς αδείας, φρονούμε δε ότι το Υπουργείο της Παιδείας θα σπεύσει πάραυτα δια να απαλλαγή του αίσχους της καραγκιοζοποιήσεως, ένας από τους λαμπρότερους και μεγαλοπρεπέστερους αρχαίους ελληνικούς ναούς», έγραφε χαρακτηριστικά το 1929, η εφημερίδα Εμπρός... 

ΠΗΓΗ: Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (1) (2)

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΚΝΩΣΣΟΥ ΣΕ ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ

Το παλάτι της Κνωσού σε μια εκπληκτική τρισδιάστατη απεικόνιση. from tlt on Vimeo.

Η ΚΑΣΤΡΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

H Μονεμβασιά ήταν από τις πιο σπουδαίες και πιο ιστορικές καστροπολιτείες της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα ωραιότερα κάστρα στον κόσμο.

---

Τοποθεσία & Στρατηγική Σημασία

Η Μονεμβασιά είναι χτισμένη πάνω σε ένα βράχο με μοναδική πρόσβαση από τη στεριά μια στενή λωρίδα γης από την οποία πήρε καὶ το όνομά της. Η φυσική τοποθεσία της την είχε καταστήσει ιδανικό καταφύγιο κατά τις επιδρομές των βαρβάρων.

---

Ιστορία

Ιδρύθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μαυρικίου, το 583, όταν οι κάτοικοι των γύρω περιοχών έψαχναν να βρουν καταφύγιο από τις επιδρομές των Αβάρων και των Σλάβων.

Η πόλη φαίνεται ότι αρχικά ιδρύθηκε στο ψηλότερο πλάτωμα της κορυφής και αργότερα επεκτάθηκε στα νοτιοανατολικά, σε τόπο ομαλό, απάνεμο και αθέατο από την πελοποννησιακή ακτή, που επιπλέον διαθέτει και το προνόμιο να αποτελεί καίριο παρατηρητήριο για όσα καράβια διαπλέουν το Μυρτώο πέλαγος.

Ο οικισμός, αν και δεν διέθετε απολύτως καμία πηγή νερού, αναδείχθηκε σε ναυτικό και εμπορικό σταθμό για τους θαλάσσιους δρόμους του Αιγαίου. Το λιμάνι της πόλης ήταν διπλό, στα βόρεια και τα νότια της γέφυρας που ένωνε τη βραχώδη χερσόνησο με την απέναντι στεριά. Από τα μέσα του 10ου αιώνα η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται δυναμικά, με το άπλωμα του οικισμού σε όλο το βράχο.

Σύμφωνα με τον Άραβα γεωγράφο Ιντριζί στα μέσα του 12ου αιώνα η πόλη διέθετε ψηλό τείχος, ενώ λίγο αργότερα έγινε έδρα Μητρόπολης. Τότε το κάστρο ενισχύθηκε τόσο, ώστε έγινε οχυρό που αντιστάθηκε σθεναρά σε όσους το επιβουλεύτηκαν, όπως στον Ρογήρο Β’, βασιλιά των Νορμανδών, το 1147, και στον Γουλιέλμο Β' Βιλλεαρδουίνο , έναν αιώνα μετά, στις δυνάμεις του οποίου τελικά υπέκυψε το 1248, μετά τον αποκλεισμό των Φράγκων πολιορκητών και ικανές διαπραγματεύσεις για τη διατήρηση παλαιότερων προνομίων των κατοίκων.

Η πόλη, ωστόσο, επέστρεψε στους Βυζαντινούς το 1262, μαζί με τα κάστρα του Μυστρά, του Γερακίου και της Μεγάλης Μαΐνης, με τη συνθήκη που ακολούθησε τη συμφωνία μεταξύ Φράγκων και Βυζαντινών μετά τη μάχη της Πελαγονίας (1259). Τότε η Μονεμβασία έγινε βάση του Βυζαντινού στόλου για την ανακατάληψη εδαφών της Πελοποννήσου.

Με χρυσόβουλλα των αυτοκρατόρων Ανδρονίκου Β’ και Ανδρονίκου Γ’ παραχωρήθηκαν διοικητικά, εκκλησιαστικά και οικονομικά προνόμια που εξασφάλιζαν ατέλεια στα προϊόντα της Μονεμβασίας, φορολογικές απαλλαγές και ελεύθερη κίνηση των πλοίων της, χωρίς υποχρεώσεις δασμών στα εδάφη της αυτοκρατορίας. Έτσι, η πόλη αναδείχθηκε σε σημαντικό διοικητικό και εκκλησιαστικό κέντρο και έδρα μεγάλης ναυτικής και εμπορικής κίνησης.

Οι Μονεμβασίτες αναφέρονται ως πλοιοκτήτες ή ναυτικοί, έμποροι, αλλά και πειρατές. Στα προϊόντα που εμπορεύονταν συγκαταλέγονται είδη όπως πρινοκκόκκι και κοξινέλα (έντομα από τα οποία παρασκευάζεται, μετά από ειδική κατεργασία, κόκκινο χρώμα για βαφές υφασμάτων), μετάξι, παστά, δέρματα, ζώα, λάδι, κρασί, αλλά και δούλοι. Άλλοι κάτοικοι ασχολούνταν με τις οικοδομικές εργασίες, τη ναυπηγική, καθώς και τη γεωργία και την κτηνοτροφία και δραστηριοποιούνταν στην απέναντι στεριά, από το Γέρακα ως τον Άγιο Φωκά, με ένα δίκτυο υποστατικών και μικρών οικισμών που έλεγχαν δρόμους και διαβάσεις και επικοινωνούσαν με πύργους και σκάλες που αναπτύχθηκαν στην ακτή. Φημισμένο ήταν τόσο το λάδι, όσο και το κρασί της περιοχής, το οποίο αργότερα ονοματίστηκε από τη Βενετσιάνικη παραφθορά του ονόματος της πόλης: «Μαλβαζία». Έξω από τα τείχη υπάρχουν ίχνη εγκαταστάσεων βυρσοδεψίας (στα «Ταμπάκικα»), ενώ στην απέναντι στεριά υπάρχουν διάσπαρτοι ληνοί, καθώς και λατομεία πωρόλιθου στον Άγιο Φωκά.

Η αρχή της ύφεσης και της τελικής κατάρρευσης άρχισε από το 1394, όταν Οθωμανική φρουρά αναφέρεται στη Μονεμβασία, σε μια προσωρινή κατάληψή της. Το 1460, υπό την απειλή των Οθωμανών, οι Μονεμβασίτες ζήτησαν να τεθούν κάτω από την προστασία του Πάπα Πίου του Β’, αλλά στα τέλη του 1463 παρέδωσαν την πόλη στους Βενετούς. Από το 1540 μέχρι το 1690 διαρκεί η πρώτη περίοδος της Τουρκοκρατίας και μετά το σύντομο διάλειμμα της Β’ Ενετοκρατίας (1690-1715), η πόλη κατέληξε στην οριστική κυριαρχία των Οθωμανών και απέβη πρωτεύουσα του βιλαετιού της ανατολικής Λακωνίας. Το 1821 η Μονεμβασία ελευθερώθηκε πρώτη μεταξύ των οχυρών του Μοριά από τον οπλαρχηγό Τζανετάκη Γρηγοράκη.

ΠΗΓΗ: http://www.kastra.eu/