Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Μοιάζουν με ακροβάτες σε απόλυτο συγχρονισμό!

ΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΣΤΑ ΠΡΟΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το 2009, ο διεθνούς φήμης φωτογράφος James Mollison αναπολώντας τις σχολικές μέρες του στην Οξφόρδη, συνειδητοποίησε ότι σχεδόν πάντα θυμόταν το διάλειμμα και τα παιχνίδια στον προαύλιο χώρο του σχολείου του, που άλλοτε ήταν διασκεδαστικά, αλλά και κάποιες φορές βίαια.

Μ αυτή την έμπνευση ξεκίνησε την τελευταία του δουλειά, να φωτογραφίζει δηλαδή προαύλια τόσο σε ιδιωτικά όσο και σε δημόσια σχολεία στην Αγγλία. "Μερικά από τα ιδιωτικά σχολεία στην Αγγλία δεν είχαν σχεδόν καμία εποπτεία για τα παιδιά στο προαύλιο, επειδή είχαν διδαχθεί από πολύ μικρά πώς να παίζουν και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους», λέει. "Όταν όμως πήγα σε ένα δημόσιο σχολείο στο εσωτερικό του Λονδίνο, μου δώσανε φρουρά ασφαλείας για την προστασία μου".

Ο Mollison επέκτεινε το έργο του στην Κένυα και τελικά κατέληξε σ΄ ένα οδοιπορικό σε όλο τον κόσμο, φωτογραφίζοντας προαύλια σε περισσότερες από δώδεκα χώρες. Βρήκε μια απίστευτη ποικιλομορφία στα σχολεία, αλλά, επίσης, μια παγκοσμιότητα στο παιδικό παιχνίδι-ιδιαίτερα των αγοριών.

Ίσως η μόνη εξαίρεση σε αυτό ήταν η Ιαπωνία, όπου τα παιδιά ήταν πραγματικά εκπληκτικά καλά στην συμπεριφορά μεταξύ τους.

Ο φωτογράφος εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα με τα παιδιά και την ατμόσφαιρα στο προαύλιο ενός σχολείου της Νορβηγίας. Ανεξαρτήτως του πόσο άσχημος είναι ο καιρός, όλοι έβγαιναν έξω για να μάθουν μέσα από την εμπειρία του παιχνιδιού. Υπάρχουν περιοχές όπου τα παιδιά μπορούν να αναρριχηθούν στα δέντρα ή να κατασκευάσουν στρατόπεδα από ξύλα και πέτρες.

Δημοτικό Σχολείο Brookline, Μασαχουσέτη



Δημοτικό στη Σιέρρα Λεόνε



Σχολείο αρρένων στη Βηθλεέμ, Δυτική Όχθη

Όποτε φουντώνουν οι εχθροπραξίες με τους Ισραηλινούς κι ο αέρας γεμίζει με δακρυγόνα ο διευθυντής τα στέλνει σπίτια τους.

Γυμνάσιο στο Τελ Αβίβ, Ισραήλ


Αγγλία


Ναϊρόμπι, Κένυα


Δημοτικό Σχολείο στο Τόκιο, Ιαπωνία

Το προαύλιο τους σχολείου βρίσκεται στην ταράτσα, στον έκτο όροφο. Είναι παράξενο, αλλά στο Τόκιο βλέπεις πόσο λίγος χώρο υπάρχει. Η παιδική χαρά διαθέτει αναδιπλούμενη οροφή που παίζει μουσική όταν κλείνει.

Δημοτικό στο Inglewood, στο Λος Άντζελες


Τιμπού, Μπουτάν

Σε μια κορυφογραμμή με θέα το Τιμπού, φοιτητές μοναχοί ντυμένοι στα κόκκινα, ξεκινούν τη μέρα τους με μία προσευχή πριν από την πρώτη ώρα -μεταξύ 6:30 και 8:00 π.μ. - παίρνουν πρωινό και μετά κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Πολλά αγόρια τα στέλνουν στο μοναστήρι, επειδή οι οικογένειές τους δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά για να τους ταΐσουν.

Νορβηγία

ΠΗΓΗ::http://antikleidi.com/

ΜΙΑ ΤΥΠΙΚΗ ΜΕΡΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

Το ότι η χρήση ποδηλάτου είναι κάτι το συνηθισμένο και εμποτισμένο στην παιδεία των κατοίκων της Ολλανδίας, είναι λίγο-πολύ γνωστό. Το παρακάτω βίντεο όμως, μας δείχνει ένα δείγμα της κουλτούρας αυτής, με τη θέα του ειδικά διαμορφωμένου χώρου παρκαρίσματος των ποδηλάτων των μαθητών ενός σχολείου, να γεμίζει σιγά σιγά καθώς τα παιδιά φτάνουν στο σχολείο για να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.

Η εικόνα δεν αφορά κάποιο εξωπραγματικό γεγονός αλλά σε βάζει σε σκέψεις, πώς κάτι τόσο φυσιολογικό για κάποιες χώρες, φαντάζει τόσο μακρινό για κάποιες άλλες.

ΠΗΓΗ: http://enallaktikidrasi.com/

"ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΝΤΑΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΕΙΣ" - ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ

Το bullying ή εκφοβισμός, έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια και ειδικά μεταξύ των παιδιών στα σχολεία.

Είναι ένα σοβαρό φαινόμενο που πολλοί προσπαθούν να εξαλείψουν αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα.

Το παρακάτω βίντεο  αφηγείται τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που δέχονται τον σχολικό εκφοβισμό, αλλά και την επίλυσή τους χωρίς βίαιο τρόπο.

Έξυπνοι τρόποι που αφηγούνται από ένα παιδί και παρουσιάζονται με ζωγραφιές δημιουργώντας σκηνές σχολικού εκφοβισμού.

Ένα βίντεο που θα έπρεπε να δουν όλα τα παιδιά, θύτες, θύματα ή απλοί μάρτυρες του συμβάντος.

Όλοι πρέπει να αντιδράμε στον σχολικό εκφοβισμό όταν τον βλέπουμε.

Δείτε το βίντεο:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ;

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ

Tης Βασιλικής Χρυσοστομίδου

«Πολλές φορές διαβάζω και δεν καταλαβαίνω, όχι μόνο τους αρχαίους αλλά και αυτούς που είναι κάτι σαν… αρχαίοι – Καβάφη, Παπαδιαμάντη» (Ελευθερία, Γ΄ Λυκείου). «Oταν τα κείμενα είναι αρχαία με νέα ελληνικά μαζί, μου φαίνονται πολύ περίεργα. Δυσκολεύομαι να καταλάβω, θέλει πολλή ανάλυση. Θυμάμαι τον “Κρητικό” (σ.σ. Διον. Σολωμός), είδα κι έπαθα να βγάλω άκρη. Εκτός σχολείου, δε μ’ αρέσει να διαβάζω». (Βασίλης, Γ΄ Λυκείου). «Εξαιρώντας τα μαθήματα που μ’ ενδιαφέρουν για τις Πανελλήνιες, θα χρειαστώ περισσότερο χρόνο να κατανοήσω ένα κείμενο». (Δημήτρης, Β΄ Λυκείου).«Δυσκολεύομαι να γράψω. Δεν έχω ιδέες ή όταν έχω, δεν μπορώ να τις αναπτύξω. Εκθεση, πάω φροντιστήριο, μαθαίνω “πακέτα λέξεων”, τα γράφω. Άλλα βιβλία, ποτέ – μόνο Χάρυ Πόττερ παλιότερα. Προτιμώ ταινίες». (Σταύρος, Β΄ Λυκείου).

«Καταλαβαίνουν τα παιδιά όταν μελετούν;», το ερώτημα που θέσαμε σε εκπαιδευτικούς:

«Οχι! Κατηγορηματικά όχι!», θα πει χωρίς δεύτερη σκέψη η κ. Ευαγγελία Ρίζου, φιλόλογος και λυκειάρχης. Την άποψή της συμμερίζονται οι συνάδελφοί της φιλόλογοι, κ. Καίτη Σερέτη και Ευγενία Λέκκα, με πολυετή εμπειρία στις τρεις τάξεις του λυκείου. «Αρνητικά μπροστά στο συνεχές κείμενο τα παιδιά μας. Βαριούνται και φοβούνται. Η λεξιπενία ιδιαίτερα αισθητή, ενώ πρόβλημα υπάρχει τόσο στην κατανόηση, όσο και στις γνώσεις και την ορθογραφία», «χαρτογραφεί» την κατάσταση η λυκειάρχης. «Ο,τι έχει ιδιώματα ή πιο “υψηλό” λόγο το απορρίπτουν. Τους έδωσα τη “Χωματερή της Πληροφόρησης” του Γιανναρά για επεξεργασία και περίληψη στο σπίτι. Μόνο πέντε παιδιά το έφεραν. Για τους υπόλοιπους, εξαιρετικά δύσκολο. Οσο για “μαργαριτάρια”; Δεν τα προλαβαίνω. “Ο ήλιος βασιλεύει”, διαβάσαμε. “Τι ώρα της μέρας είναι”; ρωτάω. “Μεσημέρι”, “Γιατί;”, “Επειδή ο ήλιος είναι ψηλά, σα βασιλιάς”, η απάντηση μαθητών λυκείου!», σταχυολογεί στιγμιότυπα η κ. Σερέτη.

«Το επίπεδο εγγραμματισμού διαρκώς πέφτει στην Ελλάδα», σχολιάζει η κ. Λέκκα. «Οι ίδιοι κατεβάσαμε τον πήχυ, απολαμβάνουμε την παιδεία που θέλουμε. Δεν ζητάμε πλέον δοκίμια από τα παιδιά, περιοριζόμαστε σε “πρακτικά” κείμενα, όπως επιστολές». «Η ανεπάρκεια στον λόγο δεν αποτελεί δική μας αποκλειστικότητα», προσθέτει η κ. Σερέτη: «Στο βιβλίο της Νατάσας Μπολονή “Τα χαμένα παιδιά” περιγράφεται αντίστοιχη κατάσταση στα δημόσια γαλλικά σχολεία, όπου μάλιστα καταργήθηκε η συγγραφή δοκιμίου, εξαιτίας της δυσκολίας των παιδιών να ανταποκριθούν».

Τι φταίει

Πού αποδίδουν οι ειδικοί το πρόβλημα; «Ισως φταίει η εικόνα, στην οποία έχουν εθιστεί τα παιδιά μας», αποφαίνεται η λυκειάρχης. «Εξοικειωμένα με το επιφανειακό, το Διαδίκτυο καθώς και τα greekglish, τον γρήγορο ρυθμό ζωής, αδυνατούν να επεξεργαστούν ένα κείμενο, να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα. Επιπλέον, δεν είναι μυημένα στη λογοτεχνία – συνήθως το ίδιο το περιβάλλον τους δεν ευνοεί τη φιλαναγνωσία». «Ούτε εφημερίδα δεν διαβάζουν τα παιδιά μας, πράγμα που αποτυπώνεται και στο γράψιμό τους», ομονοεί η κ. Λέκκα. «Το πρόβλημα επιδεινώνεται από τον μεγάλο όγκο της ύλης, ο οποίος είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον διαθέσιμο χρόνο. Αποτέλεσμα; Οι μαθητές να προσπερνούν τα κείμενα. Η αφομοίωση και η απομνημόνευση είναι οι δύο αντίπαλες δυνάμεις, με τη δεύτερη να υπερισχύει. Η αγωγή του μαθητή, που αποτελεί τον κατ’ εξοχήν ρόλο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, παραγκωνίζεται. Οι διάφοροι πειραματισμοί στην εκπαίδευση, η απουσία συνέχειας, ευθύνονται εξίσου για τη φθίνουσα πορεία του εγγραμματισμού».

Σύμφωνα με την κ. Ρίζου, «ο καθηγητής πρέπει να δώσει κίνητρα στα παιδιά να αγαπήσουν τον λόγο, να τα μυήσει στο μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας. Στη συνηθισμένη απορία τους “γιατί μαθαίνουμε αρχαία αφού δεν τα χρησιμοποιούμε;”, οφείλει να εστιάσει στο γεγονός ότι τη γλώσσα, εκτός της συγχρονικής της διάστασης, πρέπει να την κατακτάς στη διαχρονική της πορεία. Αντίθετα, μπαίνει σήμερα ο φιλόλογος, διδάσκει ένα “λύω” και τέλος. Δυστυχώς, έχουμε γίνει γρανάζια ενός μηχανισμού χωρίς ουσία, με απόλυτο προσανατολισμό τις Πανελλαδικές, ένα μάθημα που γίνεται διεκπεραιωτικά, ενώ τα ίδια τα παιδιά μετατρέπονται σε άλογα κούρσας».

Ο ρόλος του σχολείου, αλλά και των γονέων

«Οχι μόνο όταν διαβάζουν Παπαδιαμάντη αλλά και όταν μελετούν ένα κεφάλαιο Φυσικών Επιστημών, Ιστορίας ή Γεωγραφίας, τα σημερινά παιδιά συχνά αντιμετωπίζουν τον σχολικό λόγο σαν "ξένη γλώσσα"», επισημαίνει ο κ. Ηλίας Ματσαγγούρας, καθηγητής Διδακτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

«Η ικανότητα του μαθητή να διαβάζει, να κατανοεί και να συνθέτει κείμενα διαφορετικού είδους, η έννοια δηλαδή του εγγραμματισμού στη σχολική κοινότητα, δεν έχει κατακτηθεί από την πλειοψηφία των παιδιών. Αυτό δεν είναι μόνο απόρροια του δύσκολου λεξιλογίου αλλά και της εσωτερικής δομής και διάρθρωσης του κειμένου». Γιατί; «Οσο απομακρυνόμαστε από τον αφηγηματικό λόγο και εισάγεται στα σχολικά εγχειρίδια ο επιστημονικός –έστω απλοποιημένος– δυσχεραίνει η προσπάθεια προσπέλασης. Τα παιδιά μας δεν υστερούν σε νοημοσύνη. Καλούνται όμως να διαχειριστούν την ύλη βιβλίων, κατά κανόνα ένα με δύο χρόνια πάνω από την ηλικία του μέσου μαθητή ενώ ο διαθέσιμος χρόνος αποτελεί πλέον αγαθό σε ανεπάρκεια. Αντί για την κάλυψη της ύλης, ας εστιάσουμε στην ικανότητα του παιδιού να κατανοεί τις ερωτήσεις, να δίνει απαντήσεις, αλλά και να διατυπώνει το ίδιο ερωτήσεις. Να επεξεργάζεται με αυτονομία τα δεδομένα του, να αντιλαμβάνεται τις μεταξύ τους σχέσεις. Η σταδιακή προσαρμογή του μαθητή σε όσο γίνεται περισσότερα και διαφορετικών ειδών κείμενα, μέσα από μία διαδρομή διαβαθμισμένης δυσκολίας και σύγχρονης διδακτικής προσέγγισης, υποστηρίζει τον στόχο».

Σε ό,τι αφορά τους εκπαιδευτικούς, ο κ. Ματσαγγούρας επισημαίνει: «Ενώ το να κατέχουν το αντικείμενο των σπουδών τους είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ, από μόνη της δεν φτάνει. Αποτέλεσμα, όταν αποφοιτούν, να μην είναι έτοιμοι να διδάξουν. Απαραίτητη λοιπόν εδώ η βελτίωση καθώς και η συνεχής επιμόρφωσή τους αργότερα». Επιπλέον, ο μέχρι τώρα «πυροσβεστικός» ρόλος αντιμετώπισης των προβλημάτων πρέπει να εγκαταλειφθεί. «Αναγκαίος ο μεσο- και μακροπρόθεσμος προγραμματισμός, εγγύηση για συνοχή και συνέχεια στο βάθος όλης της σχολικής ζωής, επιτρέποντας παράλληλα πειραματισμούς, στο πλαίσιο των προκλήσεων της κάθε εποχής».

Ο ρόλος των γονέων

Την προαγωγή της γνώσης οφείλουν να υποστηρίξουν και οι γονείς. Πώς; «Μιλώντας από την αρχή στο παιδί επεξηγηματικά, ερμηνευτικά και σχολιαστικά, όχι μόνο καθοδηγητικά. Εμπλεκόμενοι στην εκπαιδευτική διαδικασία. Εκθέτοντάς το σε προσλαμβάνουσες, ανάλογες με την ηλικία του».

ΠΗΓΗ: http://news.kathimerini.gr

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ;

Από τον Ron Clark, συγγραφέα του βιβλίου “The End of Molasses Classes: Getting Our Kids Unstuck — 101 Extraordinary  Solutions for Parents and Teachers,”.  Kέρδισε το βραβείο που απονέμει η Ντίσνεϊ στον Καλύτερο Δάσκαλο της Χρονιάς για το 2001.

Είμαστε εκπαιδευτικοί και όχι νταντάδες. Είμαστε μορφωμένοι επαγγελματίες που εργαζόμαστε καθημερινά με παιδιά και συχνά βλέπουμε το παιδί σας από διαφορετική σκοπιά σε σχέση με αυτή που το βλέπετε εσείς. Αν σας δώσουμε κάποιες συμβουλές για το παιδί σας, μην αντιδράσετε άσχημα. Ακούστε και αποδεχτείτε τις συμβουλές, με τον ίδιο τρόπο που θα δεχόσασταν μια συμβουλή από ένα γιατρό ή ένα δικηγόρο.

Αρκετοί γονείς δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα αρνητικό για το παιδί τους. Όμως κάποιες φορές, αν λάβετε υπόψιν τις έγκαιρες προειδοποιήσεις μας, μπορεί να προλάβετε και να αποτρέψετε κάποιο πρόβλημα που μπορεί  να  γίνει ακόμα μεγαλύτερο σε το μέλλον.

Εμπιστευτείτε μας. Κάποιες φορές όταν λέω στους γονείς ότι το παιδί τους έχει πρόβλημα συμπεριφοράς, νιώθω σαν να βλέπω να σηκώνονται οι τρίχες στις πλάτες τους. Είναι έτοιμοι να μαλώσουν και να υπερασπιστούν το παιδί τους και αυτό είναι πολύ κουραστικό. Κάτι που μ’ ενοχλεί ιδιαιτέρως είναι όταν αναφέρω σε μία μητέρα κάτι που έκανε ο γιος της και γυρίζει, τον κοιτάζει και ρωτάει, “Είναι αλήθεια;” Λοιπόν, φυσικά είναι αλήθεια. Μόλις σας το είπα. Και παρακαλώ μην ρωτήσετε αν ένας συμμαθητής του μπορεί να επιβεβαιώσει ό, τι συνέβη ή εάν ένας άλλος δάσκαλος ήταν παρών στο συμβάν. Έτσι εξευτελίζετε τον δάσκαλο και αποδυναμώνετε την σχέση μεταξύ δασκάλου και γονέα.

Παρακαλώ σταματήστε όλες τις δικαιολογίες.

Και αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε τα παιδιά σας να πετύχουν, σταματήστε να τα δικαιολογείτε. Μιλούσα με έναν γονέα και το γιο της σχετικά με τις εργασίες που του είχα βάλει να κάνει το καλοκαίρι. Μου είπε ο γονέας ότι το παιδί δεν είχε καν ξεκινήσει και του είπα ότι απογοητεύτηκα πολύ επειδή το σχολείο επρόκειτο να ξεκινήσει σε δύο εβδομάδες.

Η μητέρα του πετάχτηκε  και μου είπε ότι πέρασαν ένα δύσκολο καλοκαίρι εξαιτίας οικογενειακών ζητημάτων που ανέκυψαν τον Ιούλιο. Είπα ότι κατανοώ αυτό που μου είπε, αλλά παράλληλα επισήμανα ότι οι εργασίες δόθηκαν τον Μάιο. Αμέσως απάντησε ότι του έδωσε χρόνο να ξεκουραστεί πριν ξεκινήσει τις εργασίες, οπότε δεν ήταν δικό του λάθος που δεν τις είχε κάνει.

Μπορείτε να καταλάβετε τον πόνο μου;

Μερικοί γονείς θα βρίσκουν δικαιολογίες ανεξαρτήτως των αντικειμενικών δεδομένων και θα μεγαλώσουν παιδιά που θα εξελιχθούν σε ενήλικες που πάντα θα ψάχνουν δικαιολογίες. Αν δεν θέλετε το παιδί σας να καταλήξει άνεργο όταν γίνει 25 ετών και να κάθεται στον καναπέ σας τρώγοντας πατατάκια,  σταματήστε να δικαιολογείτε τις αποτυχίες του. Αντ΄ αυτού, επικεντρωθείτε  στην εξεύρεση λύσεων.

Οι γονείς να είναι συνεργάτες και όχι  εισαγγελείς

Οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζετε  ότι δεν είναι απαραίτητα κακό το παιδί σας να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα. Έτσι θα χτίσει χαρακτήρα και θα διδαχτεί μαθήματα ζωής. Ως εκπαιδευτικοί, δεν θέλουμε γονείς που στέκονται εμπόδιο σ’ αυτά τα μαθήματα.  Αποκαλούμε αυτούς τους γονείς ως “ελικόπτερα”, επειδή θέλουν να ορμήσουν και να σώσουν το παιδί τους κάθε φορά που κάτι πάει στραβά. Αν βαθμολογήσουμε ένα παιδί με 16, τότε αυτός είναι ο βαθμός που αξίζει στο παιδί. Μην σπαταλάτε τον χρόνο σας για να συναντηθείτε μαζί μας για να διαπραγματευτείτε καλύτερο βαθμό. Ο βαθμός είναι 16, παρόλο που εσείς θεωρείτε ότι πρέπει να είναι υψηλότερος.

Μπορεί να είναι δύσκολο να το αποδεχθείτε, αλλά δεν θα πρέπει να θεωρείτε ότι όταν το παιδί σας παίρνει άριστα, αυτό σημαίνει απαραίτητα ότι είναι άριστος μαθητής. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές οι κακοί δάσκαλοι βάζουν ευκολότερα μεγάλους βαθμούς, γιατί ξέρουν ότι βάζοντας καλούς βαθμούς όλοι θα τους αφήσουν στην ησυχία τους. Οι γονείς θα σκεφτούν : “Το παιδί μου έχει ένα πολύ καλό  δάσκαλο! Πήρε σε όλα άριστα φέτος!”

Ουάου. Να σας προσγειώσω τώρα. Σας λέω με κάθε ειλικρίνεια, ότι συνήθως οι καλύτεροι καθηγητές βάζουν τους χαμηλότερους βαθμούς, επειδή έχουν αυξημένες προσδοκίες. Ωστόσο, όταν τα παιδιά σας παίρνουν χαμηλούς βαθμούς, θέλετε να διαμαρτυρηθείτε και αμέσως κατευθύνεστε προς το γραφείο του διευθυντή.

Παρακαλώ κάντε ένα βήμα πίσω, ώστε να έχετε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα. Πριν αμφισβητήσετε τους  χαμηλούς βαθμούς, ίσως χρειαστεί να συνειδητοποιήσετε ότι το παιδί είναι αυτό που “κέρδισε” τους βαθμούς,  και ότι ο δάσκαλος για τον οποίο διαμαρτύρεστε είναι πιθανώς αυτός που παρέχει την καλύτερη εκπαίδευση.

Και παρακαλώ, να είστε συνεργάτης και όχι  εισαγγελέας. Είχα ένα παιδί που αντέγραψε σε ένα τεστ, και οι γονείς του απειλούσαν να καλέσουν δικηγόρο, επειδή θεώρησαν ότι τον χαρακτήρισα ως εγκληματία. Ξέρω ότι ακούγεται τρελό, αλλά διευθυντές απ’ όλη την χώρα μου λένε ότι όλο και περισσότεροι δικηγόροι συνοδεύουν γονείς σε συναντήσεις με δασκάλους.

Τέλος, αντιμετωπίστε τις αρνητικές καταστάσεις με επαγγελματικό τρόπο.

Εάν το παιδί σας αναφέρει κάτι άσχημο που συνέβη στην τάξη, ζητήστε να συναντηθείτε με τον δάσκαλο και προσεγγίστε τον λέγοντας:  ”Θα ήθελα να σας ενημερώσω για κάτι που είπε το παιδί μου ότι συνέβη στην τάξη σας. Ξέρω ότι τα παιδιά μπορούν να διογκώσουν τα γεγονότα και ότι υπάρχουν πάντα δύο πλευρές σε κάθε ιστορία. Ήλπιζα ότι θα μπορούσατε να ξεδιαλύνετε τι πραγματικά συνέβη”.  Αν δεν μείνετε ευχαριστημένοι με την απάντηση, τότε μεταφέρετε τις ανησυχίες σας στο διευθυντή, αλλά πάνω απ΄ όλα, ποτέ δεν μιλάμε αρνητικά για έναν δάσκαλο μπροστά στο παιδί. Αν καταλάβει ότι δεν τον σέβεστε, ούτε το παιδί θα τον σέβεται  και αυτό θα οδηγήσει σε μια σειρά από νέα προβλήματα.

Ξέρουμε ότι αγαπάτε τα παιδιά σας. Τα αγαπάμε και εμείς πάρα πολύ. Εμείς απλώς σας ζητάμε – και σας ικετεύουμε – να μας εμπιστευτείτε, να μας στηρίξετε και να συνεργαστείτε μαζί μας. Να μην είστε εναντίον μας. Πρέπει να έχουμε την υποστήριξη σας, και θα πρέπει να μας δώσετε το σεβασμό που μας αρμόζει. Ανεβάστε μας και κάντε μας να νιώσουμε ότι μας εκτιμάτε και θα εργαστούμε ακόμη πιο σκληρά για να προσφέρουμε στο παιδί σας την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση.

Αυτό είναι η υπόσχεση ενός δασκάλου, από μένα για εσάς.

ΠΗΓΗ:  http://enallaktikidrasi.com

ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΓΕΦΥΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ

Ένα ελεύθερο σχολείο κάτω από γέφυρα  έχει ιδρύσει ένας Ινδός, ώστε να έχουν την ευκαιρία παιδιά από τις παραγκουπόλεις και τις φτωχογειτονιές στο Νέο Δελχί να παίρνουν κάποιες βασικές γνώσεις.

Ο Rajesh Kumar Sharma, o ιδρυτής του «σχολείου», που φιλοξενεί τουλάχιστον 30 παιδιά τα τελευταία 3 χρόνια από τις γύρω γειτονιές, εκτελεί και ο ίδιος καθήκοντα δασκάλου και προσπαθεί όχι μόνο να διδάξει στους μαθητές του τις βασικές γνώσεις που διδάσκονται σε κάθε σχολείο, αλλά τους μαθαίνει να διατηρούν το χώρο του «σχολείου» τους καθαρό και να φροντίζουν για αυτόν.
Μπορεί ο χώρος να μην είναι ο κατάλληλος, αλλά φαίνεται πως η μάθηση είναι σημαντικότερη για τα παιδιά αυτά.

Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους.

ΠΗΓΗ:  http://enallaktikidrasi.com

 

ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΑΠ΄ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Για να δείτε όλες τις φωτογραφίες πατήστε ΕΔΩ.
ΠΗΓΗ:  http://www.boston.com